اخبار لژیون جناب آقای علیرضا زرکش

مخلوقات خداوند شامل: جمادات، نباتات، حیوانات و انسان میشود، بحث امروز ما پیرامون گروه آخر یعنی انسان میباشد.

به گفته آقای مهندس حتی یک کرم هم هدفی از بوجود آمدنش وجود دارد، حال ممکن است ما به فلسفه آن پی ببریم یا نبریم، با این گفته ها چگونه ممکن است انسان که مخلوقی به مراتب کاملتر از سایر مخلوقات است بیهوده قدم به هستی نهاده باشد؟

اگر خداوند بخواهد به مخلوقاتش نمره بدهد، بالاترین آنها به انسان تعلق خواهد داشت. یعنی هیچ حیوانی با انسان برابری نمیکند، حتی در سیستم فیزیولوژی و حرکتی، چه برسد به اندیشه، روح ،نفس و کلا بخش صور پنهان. حال این مخلوقی که بالاترین نمره را دریافت میکند و خداوند به او "احسن" میگوید (احسن الخالقین). نمیخواهم بگویم ما برتر و بهتر هستیم بلکه میخواهم بگویم کاملتریم، پس موجودی که کاملتر است مسئولیتش هم بیشتر است، اگر بالن و فضاپیما را به عنوان دو مخلوق انسان در مقام مقایسه قرار دهیم قطعا انتظار ما به عنوان سازنده از فضا پیما به مراتب بیشتر از بالن است چرا که کاملتر است. حال اگر این فضاپیما روی زمین باشد و به محوطه خارج از جو فرستاده نشود قطعا بد است چرا که احساس بیهودگی میکند. میخواهم بگویم که اگر ما قبول کنیم که کامل هستیم پس یک هدف خاصی هم داریم، اگر احساس بیهودگی و نا امیدی میکنیم برای اینست که سر جای خودمان قرار نگرفته ایم. اگر خانه بزرگ، ویلای شمال، همسر زیبا، فرزند سالم، شغل خوب و حسابهای بانکی پر پول داری اما احساس پوچی میکنی برای اینست که سر جای خودت قرار نگرفته ای.

چه قبول کنیم چه قبول نکنیم سیستم کائنات زیبایی را به کسی میدهد که زشتی را تجربه کرده باشد وگرنه قدر و اندازه آنرا نمیداند و نمیتواند از آن محافظت کند. کسی که اعتیاد، بدبختی، ذلت، خواری و سیاهی آنرا تجربه کرده باشد به رهایی میرسد وگرنه به رهایی نخواهد رسید.