پیشرفت و حرکت ما در جهت صحیح توأم با حال خوش و تغییر صفات است و به محض توقف و دچار رخوت شدن درگیر منیت، نا امیدی و ترس میشویم و شرایط سقوط ما فراهم میشود.

وقتی در مورد صفات صحبت میکنیم منظورمان صفاتیست که خرد جهانی آنها را تأیید میکند. وادی دهم میگوید صفات گذشته در انسان صادق نیست چون جاریست، شاید صفات گذشته در سایر مخلوقات مثلا سیب صادق باشد اما در انسان صادق نیست. یعنی اینکه اگر من قبلا آدم بدی بودم لزوما قرار نیست الان هم آدم بدی باشم، میتونم تغییر کنم و آدم خوبی باشم، اگر ده سال معتاد بودی میتونی الان معتاد نباشی و برعکس اگر تا کنون معتاد نبودی میتونی از الان به بعد معتاد باشی.

و در قسمت دوم وادی میگوید جاریست، یعنی توی رودخانه ایستاده ایم و صفات با آب رودخانه میرود، پس میتوان نغییر کرد در صورتیکه خواست تغییر در ما وجود داشته باشد و تفکر سالم داشته باشیم.

در زمان مصرف ما اکثر کسانی را که میدیدیم مصرف کننده بودند، از بقال، نانوا گرفته تا دوست و آشنا. چرا؟ چون سطح و طول موج ما در زمان مصرف به گونه ای بود که با بقیه مصرف کنندگان یکی بود و کس دیگری را نمیدیدیم. همانطور که کسانیکه در سفر دوم هستند و مصرف نمیکنند با افراد مصرف کننده خیلی کم روبرو میشوند. جالب اینکه در کنگره هم افراد مصرف کننده خیلی کم می بینیم در واقع کسانیکه دارند سفر میکنند را به عنوان مصرف کننده نمی بینیم.

اگر قرار است هر اتفاقی در ما بیافتد باید به صورت بنیادین باشد به گونه ای که صفت ما تغییر کند.

تفکر سالم ← ایمان سالم ← عمل سالم ← حس سالم ← عقل سالم ← عشق سالم (و باز تکرار)


به صورت نسبی وقتی تفکرمان سالم میشود با تفکر مسیرمان را انتخاب میکنیم و به مسیرمان ایمان می آوریم و بعد باید عمل کنیم، عمل سالم( اگر عمل نکنیم اصلا فایده ندارد) اگر عمل سالم انجام ندهیم ایمانمان هم ضعیف میشود. با عمل سالم حسمان هم سالم میشود، با حس سالم به عقل پیامداده میشود و دستورهای سالم توسط عقل صادر میشود و تمام این سیکل منتهی به عشق سالم میگردد. و این سیکل تکرار و تکرار میگردد تا به مقصد برسیم و اگرنه همان جا خواهیم ماند.